Eftir daga með jöklum, fossum, fjallaskarðum og endalausum opnum vegum, bauð dagur 9 í ævintýri okkar á hringveginum upp á eitthvað allt annað.

Borg.

En ekki bara hvaða borg sem er.

Reykjavík.

Og heiðarlega sagt, eftir meira en viku að mestu umkringd náttúru, einangrun og litlum íslenskum bæjum, var koman til litríku höfuðborgar Íslands undarlega spennandi.

Þessi dagur var fullkomin blanda af borgarskoðunum og kyrrlátu íslensku landslagi — blanda af frægum kennileitum, falinni eldfjallasýn, notalegum matarstöðum og einu síðasta friðsælu kvöldi fyrir síðasta heila daginn okkar í landinu.

Og einhvern veginn, jafnvel eftir níu daga á Íslandi, fann landið samt nýjar leiðir til að koma okkur á óvart.

Snemma brottför frá Hveragerði

Við vöknuðum snemma í Hveragerði, vitandi að við vildum komast til Reykjavíkur áður en borgin vaknaði almennilega.

Það er eitthvað sérstakt við að skoða staði snemma morguns, sérstaklega á veturna.

Vegirnir fundust rólegri.

Loftið fannst kaldara.

Og Reykjavík sem birtist hægt og rólega fyrir framan okkur í morgunsljósinu fannst mér sannarlega kvikmyndalegt.

Eftir að hafa eytt svo stórum hluta ferðarinnar umkringd afskekktum landslagi og litlum þorpum, fannst mér næstum óvenjulegt að sjá höfuðborg Íslands birtast við sjóndeildarhringinn.

En þrátt fyrir að vera höfuðborg, þá er Reykjavík samt einhvern veginn róleg miðað við flestar borgir um allan heim.

Jafnvel að keyra inn í það er afslappandi.

Enginn ringulreið.

Engir risavaxnir skýjakljúfar.

Bara litríkar byggingar, snjóþakaðar götur og fjöll sem umlykja strandlengjuna í fjarska.

Hallgrímskirkja – Reykjavík’s Iconic Landmark

Fyrsta stoppistöð okkar í morgun var Hallgrímskirkja.

Og satt að segja, sama hversu oft maður sér myndir af kirkjunni fyrirfram, þá finnst kirkjan samt ótrúlega áhrifamikil í eigin persónu.

Byggingin gnæfir yfir sjóndeildarhring Reykjavíkur og lítur næstum út eins og framúrstefnuleg á vetrarhimninum. Hönnun hennar var innblásin af eldfjallasúlum úr basalti á Íslandi, sem einhvern veginn lætur hana passa fullkomlega við dramatíska landslagið sem umlykur landið.

Að standa úti í ísköldu morgunloftinu á meðan borgin vaknaði hægt og rólega í kringum okkur var óraunverulegt.

Það var varla neinn mannfjöldi ennþá, sem gerði alla upplifunina friðsæla frekar en hraðan.

Og satt að segja er andrúmsloftið í Reykjavík snemma morguns allt annað en seinna um daginn.

Allt finnst rólegra.

Hægara.

Meira staðbundið.

Að ganga um Regnbogagötu

Frá Hallgrímskirkju röltum við niður Regnbogagötuna í Reykjavík.

Þetta var einn af þessum stöðum sem við höfðum séð ótal sinnum á netinu áður en við heimsóttum Ísland, en að sjá hann í eigin persónu fannst okkur samt sérstök tilfinning.

Litríka vegurinn teygði sig niður í átt að borginni á meðan kaffihús, verslanir og snæviþakin gangstétt umkringdu okkur beggja vegna.

Þrátt fyrir að vera ein af ljósmynduðustu götum Reykjavíkur tekst henni samt einhvern veginn að vera notaleg frekar en of ferðamannaleg.

Við eyddum heilum tíma í að rölta um svæðið, taka myndir, kvikmynda og njóta andrúmsloftsins í borginni.

Og heiðarlega, eftir svona marga erfiða akstursdaga í ferðinni, fannst mér fínt að hægja á sér og einfaldlega skoða eitthvað fótgangandi um stund.

Íslenskur fiskur og franskar

Auðvitað yrði aldrei hægt að skoða borgina án þess að matur kæmi við sögu.

Og eftir daga af húsbílamáltíðum, snarli og matvöru úr matvöruverslun, var ótrúlegt að setjast niður og fá sér alvöru fisk og franskar.

Það er eitthvað við íslenska veðrið sem gerir huggunarmat enn betri.

Heitur matur eftir að hafa ráfað um ísköldar götur slær bara öðruvísi í gegn.

Og satt að segja, það var svolítið tilfinningaþrungið að sitja þarna og horfa út yfir Reykjavík og hugsa til þess að við vorum þegar komin níu daga í ferðina.

Ævintýrið fannst mér allt í einu vera að líða alltof hratt.

Að skoða Reykjavík á réttan hátt

Eitt af því sem okkur fannst dásamlegast við Reykjavík var hversu auðvelt var að ganga þar.

Borgin hefur þetta afslappaða og skapandi andrúmsloft sem gerir það að verkum að það er sannarlega ánægjulegt að ráfa um.

Hver gata virtist hafa litríkar byggingar, sjálfstæðar verslanir, kaffihús eða litlar földar krókar sem fengu okkur til að stoppa stöðugt allan morguninn.

Við heimsóttum skúlptúrinn af Sun Voyager sem stendur á dramatískan hátt við vatnsbakkann á meðan snæviþikjaðar fjöll rísa yfir flóann í fjarska.

Jafnvel í frosthörkum er strandlengjan í kringum Reykjavík falleg.

Það er þetta stöðuga jafnvægi milli borgarlífs og náttúru sem gerir Ísland einstakt í samanburði við nánast hvaða stað sem er annars staðar.

Við stoppuðum einnig í Hörpu — einni glæsilegustu nútímabyggingu Reykjavíkur.

Glerið að utan endurspeglaði breytilegt vetrarljós fallega á meðan hafnarumhverfið gaf öllu svæðinu svo hreint norrænt andrúmsloft.

Það finnst einhvern veginn nútímalegt og listrænt án þess að glata þeirri óyggjandi íslensku sjálfsmynd.

Og auðvitað þurftum við að fylgjast með einum frægasta íbúa Reykjavíkur…

Fundur með kettinum Oefelia

Já.

Hinn frægi köttur.

Því heiðarlega, engin heimsókn til Reykjavíkur er fullkomin án þess að reyna að koma auga á Oefeliu.

Það er eitthvað mjög íslenskt við það að heil borg skuli saman elska staðbundinn kött nógu mikið til að ferðamenn leiti að honum.

Og einhvern veginn passar það fullkomlega við notalega persónuleika Reykjavíkur.

Það eru svona stundir sem gera ferðalög skemmtileg.

Ekki bara helstu kennileitin — heldur líka hinir handahófskenndu litlu hlutir sem maður man eftir á eftir.

Skila leigubúnaði okkar

Að lokum komumst við að rútustöðinni í Reykjavík, BSI, til að skila öllum leigðum búnaði okkar til Iceland Camping Equipment.

Og satt að segja, þá fannst mér bitursætt að skila öllu til baka.

Brotthringirnir, vetrarbúnaðurinn og útilegubúnaðurinn voru orðinn svo stór hluti af ævintýrinu síðustu níu daga að það að skila þeim var næstum eins og að viðurkenna að ferðin væri hægt og rólega að ljúka.

Iceland Camping Equipment á þó mikið hrós skilið — búnaðurinn gerði vetrarferðir með húsbíl um Ísland svo miklu auðveldari og þægilegri í ferðinni.

Sérstaklega í sumum af þeim frosthörkum sem við upplifðum fyrr í ferðinni.

Að skilja borgina eftir

Eftir að hafa eytt morguninum í að skoða Reykjavík, yfirgáfum við borgina að lokum enn á ný.

Og næstum samstundis snerist Ísland aftur í náttúruham.

Það er eitt það ótrúlegasta við þetta land.

Innan nokkurra mínútna frá því að þú ferð frá Reykjavík ert þú skyndilega aftur umkringdur eldfjallalandslagi, vötnum og dramatískum landslagi, eins og borgin væri varla til.

Rauðhólar – Reykjavík’s Hidden Volcanic Landscape

Ein af uppáhaldsuppgötvunum okkar dagsins voru Rauðhólar.

Og satt að segja, þessi staður á skilið svo miklu meiri athygli.

Rauðu eldgígarnir litu ótrúlega út á móti snæviþöktu landslaginu í kring á meðan lágt vetrarsólarljós gerði allt enn dramatískara.

Að ganga um svæðið fannst friðsælt, næstum eins og í annarri veröld.

Það voru engir miklir mannfjöldi.

Engar ferðarútur.

Bara Ísland að gera það sem Ísland gerir best — að skapa landslag sem lítur út eins og önnur pláneta.

Sólarlag við Elliðavatn

Þegar daginn leið hægt og rólega undir lok héldum við í átt að Elliðavatni í von um að ná sólsetri.

Og einhvern veginn skilaði Ísland enn einni fullkomnu stund.

Vatnið sat algerlega kyrrt undir fölnandi vetrarhimninum á meðan síðasta ljósið endurspeglaðist mjúklega yfir frosna landslagið í kringum okkur.

Allt fannst rólegt.

Rólegt.

Næstum því endurskinslegt.

Eftir níu daga af stöðugum ævintýrum var það sannarlega tilfinningaþrungið að standa þarna og horfa á sólarlagið.

Því við vissum að ferðinni var næstum lokið.

Og heiðarlega?

Hvorugt okkar var tilbúið fyrir það ennþá.

Reykjafoss og eitt síðasta notalegt kvöld

Áður en við héldum aftur í tjaldstæðið gerðum við eitt síðasta stopp við Reykjafoss.

Dvínandi ljós, frostmark og friðsælt umhverfi gerðu það einhvern veginn að verkum að þetta var fullkominn lokastoppistaður við fossinn í ferðinni.

Ekki dramatískt.

Ekki kaotiskt.

Bara rólegt og fallegt.

Að því loknu fórum við aftur til Hveragerðis, elduðum kvöldmat í húsbílnum og settumst niður fyrir aðra notalega nótt á tjaldstæðinu.

Og satt að segja, þessi einföldu húsbílakvöld urðu nokkrar af uppáhalds stundum okkar í öllu ævintýrinu.

Bara við.

Heitur matur.

Hljóðið af íslensku veðrinu úti.

Og minningar frá öðrum ótrúlegum degi.

Lokahugleiðingar um 9. dag

Dagur 9 minnti okkur á að Ísland snýst ekki bara um fossa og fræga kennileiti.

Þetta snýst líka um andrúmsloftið.

Hin notalegu götur Reykjavíkur.

Falin eldfjallalandslag utan borgarinnar.

Friðsælu sólarlagin.

Kyrrðarstundirnar þar á milli.

Þessi dagur var hægari, rólegri og ígrundaðri en margir aðrir í ferðinni — og heiðarlega sagt, hann kom á nákvæmlega réttum tíma.

Vegna þess að einhvern veginn … var síðasti heili dagurinn okkar á Íslandi rétt handan við hornið.