Á sjötta degi Íslandsævintýris okkar hafði bílferðalífið tekið völdin algjörlega.

Snemma byrjar.

Endalausa kaffið hættir.

Stöðug athugun á veðurspám áður en lagt er af stað á hverjum morgni.

Og sú undarlega tilfinning að einhvern veginn væri hver einasti dagur á Íslandi að verða dramatískari en sá síðasti.

Þetta var einn stærsti akstursdagur ferðarinnar — yfir 250 mílur þvert yfir Norður- og Austurland, frá Akureyri alla leið niður til Djúpavogs.

Og þótt þetta hljómi kannski eins og „bara akstursdagur“ á pappírnum, þá endaði þetta með því að vera ein fallegasta ferð allrar ævintýrisins.

Því á Íslandi er aksturinn aldrei bara aksturinn.

Að fara frá Akureyri

Að vakna síðasta morguninn okkar nálægt Akureyri var bittersæt.

Síðustu daga hafði Norðurland algjörlega stolið hjörtum okkar. Snæviþöktu fjöllin, kyrrlátu vegirnir, jarðhitalónin og notalega andrúmsloftið í kringum Akureyri gerðu það að stað sem við vildum alls ekki fara frá.

En Austurland kallaði.

Þegar við pökkuðum húsbílnum aftur og lögðum af stað, kom þessi kunnuglega tilfinning aftur — endalaus landslag teygði sig fyrir framan okkur án þess að hafa hugmynd um hvað dagurinn myndi bera í skauti sér.

Þetta er eitt af því sem okkur þykir svo vænt um við Ísland.

Jafnvel þótt maður þekki leiðina sína kemur landið manni samt á óvart.

Að koma inn í Mývatnssveitina

Eitt af fyrstu stóru svæðum okkar dagsins var Mývatn.

Og heiðarlega sagt, landslagið í kringum Mývatn líður varla eins og jörðin stundum.

Umhverfið breytist skyndilega gjörsamlega.

Snjóþakin hraunbreið teygja sig endalaust út í fjarska á meðan jarðgufa stígur upp úr jörðinni undir ísköldu vetrarloftinu. Allt svæðið er hrátt, eldfjallakennt og lifandi.

Að keyra um Mývatn er eins og að ferðast um aðra plánetu.

Jafnvel vegirnir líta út eins og kvikmyndir, umkringdir frosnum eldfjallalandslagi og risavaxnum fjöllum í fjarska.

Við stoppuðum nokkrum sinnum einfaldlega vegna þess að allar áttir virtust óraunverulegar.

Það er hættulega við að keyra á Íslandi — ferðir sem ættu að taka nokkrar klukkustundir breytast einhvern veginn í heila daga vegna þess að maður þarf stöðugt að stoppa.

Og Mývatn er einn af þeim stöðum þar sem hvert horn krefst athygli þinnar.

Langir vegir og íslensk þögn

Þegar við héldum áfram austur á bóginn urðu vegirnir sífellt rólegri.

Það voru stundir þar sem við ókum í alvöru lengi án þess að sjá annan bíl.

Engar byggingar.

Engir bæir.

Bara fjöll, snjór og opinn vegur.

Og heiðarlega?

Sú þögn verður ávanabindandi.

Nútímalífið er stöðugt hávært. Tilkynningar, umferð, fólk, skjáir.

En það er allt öðruvísi að keyra um Ísland.

Þú verður ofurmeðvitaður um allt í kringum þig — veðrið breytist, litinn á fjöllunum, frosnu árnar við vegina og hvernig ljósið færist stöðugt yfir landslagið.

Það er friðsælt á þann hátt sem erfitt er að útskýra nema maður hafi upplifað það sjálfur.

Stoppað við Vegamót á Vopnafirði

Að lokum komum við að Vegamótum í Vopnafirði — einum af þessum klassísku bílferðastoppistöðum á Íslandi sem veitir strax huggun eftir klukkustunda akstur um afskekkt landslag.

Heitur matur, kaffi og tækifæri til að endurstilla sig almennilega áður en haldið er áfram dýpra inn í Austurland.

Þessir litlu stoppistaðir verða fljótt hluti af ævintýrinu í húsbílaferð.

Ekki bara vegna þess að þú þarft á þeim að halda líkamlega, heldur vegna þess að þau brjóta upp gífurlegar vegalengdir og minna þig á að enn eru lítil samfélög dreifð um þetta risastóra landslag.

Úti sveiflaðist veðrið stöðugt á milli bjartrar vetrarsólar og þykkra snjóskýja sem rúlluðu yfir fjöllin.

Dæmigert Ísland.

Gufu-fossinn

Ein af földu gimsteinum dagsins var Gufu-fossinn.

Fossinn var falinn í dramatískum landslagi Austurlands og fannst mér algjörlega ósnortinn og friðsæll.

Hljóð af straumi vatns ómaði í gegnum ískalt loftið á meðan snjór umkringdi klettana og hæðirnar í kringum okkur.

Það sem gerði svona viðkomustað svo sérstakan var skortur á mannfjölda.

Stundum fannst okkur eins og við hefðum heila hluta af Íslandi alveg út af fyrir okkur sjálf.

Engar hindranir.

Engar biðraðir.

Bara náttúran nákvæmlega eins og hún á að vera.

Og satt að segja, það er einmitt það sem gerir Ísland svo töfrandi.

Komið til Seyðisfjarðar

Þegar dagsbirtunni fór hægt og rólega að dofna, héldum við loksins niður á Seyðisfjörð.

Og vá.

Þessi staður varð samstundis einn fallegasti bærinn sem við höfðum séð á Íslandi.

Seyðisfjörður er staðsettur djúpt í dramatískum firði, umkringdur turnháum snæþöktum fjöllum, og virðist næstum of myndrænn til að vera raunverulegur.

Krókótótti vegurinn sem lá inn í bæinn var stórkostlegur í sjálfu sér.

Risavaxin fjöll umkringdu okkur á meðan fossar birtust við vegina og fjörðurinn opnaðist hægt og rólega fyrir framan okkur.

Þá birtust skyndilega litrík hús undir fjöllunum og allt varð aftur rólegt.

Það er eitthvað ótrúlega listrænt og friðsælt við Seyðisfjörð.

Jafnvel í vetrarmyrkrinu var bærinn notalegur og fullur af karakter.

Við reikuðum um kyrrlátar götur og nutum alls hins góða á meðan síðasta dagsbirtið hvarf á bak við fjöllin í kringum okkur.

Og heiðarlega?

Þetta er einn af þessum íslensku bæjum sem fær mann strax til að hugsa:

„Ég gæti verið hér í margar vikur.“

Lokahóf til Djúpavogs

Á þessum tímapunkti vorum við þegar búin að vera að keyra í marga klukkutíma.

En Austurland átti enn einn lokakafla fyrir höndum.

Aksturinn suður á bóginn í átt að Djúpavogi fannst mér villt, afskekkt og algjörlega ógleymanleg.

Myrkrið tók hægt og rólega völdin á meðan vegirnir krókuðust um risavaxna firði og fjallaskarð undir vetrarhimninum.

Það er eitthvað undarlega spennandi við að aka á íslenskum vegum á nóttunni.

Það finnst eins og það sé einangrað.

Næstum því kvikmyndalegt.

Stundum fannst okkur eins og við værum einu eftirlifendurnir í landinu.

Loksins, eftir rúmlega 250 kílómetra akstur, komumst við loksins að Djúpavogi.

Úrvinda.

Frosinn.

En alveg orðlaus yfir öllu sem við höfðum séð yfir daginn.

Lokahugleiðingar um dag 6

Dagur 6 fangaði fullkomlega hvernig það er að ferðast um Ísland í raun og veru.

Ekki bara frægu kennileitin eða ferðamannastaðirnir — heldur líka löngu akstursferðirnar, breytilegt veður, vegastopp og tilfinningin um algjört frelsi sem fylgir því að skoða Ísland í húsbíl.

Þetta var einn lengsti akstursdagur allrar ferðarinnar okkar, en samt varð hann aldrei leiðinlegur í eina einustu sekúndu.

Frá eldfjallalandslagi Mývatns til friðsællar fegurðar Seyðisfjarðar og dramatískra vega um Austurland, minnti þessi dagur okkur stöðugt á hvers vegna Ísland er einn besti áfangastaður í heimi fyrir bílferðir.

Hver vegur líður eins og ævintýri.

Og einhvern veginn … landslagið hélt áfram að batna.