Það eru ákveðnir dagar á Íslandi þar sem manni finnst eins og landið sé að stæra sig af öllu.

Dagur 7 var klárlega einn af þessum dögum.

Eftir að hafa eytt fyrri hluta ferðarinnar í að kanna afskekkta vegi og dramatíska firði Austurlands, var þetta dagurinn sem við loksins komumst að hinni goðsagnakenndu suðurströnd Íslands — og heiðarlega, það fór einhvern veginn fram úr öllum væntingum okkar.

Þessi dagur hófst á Djúpavogi að morgni og endaði á Hvolsvelli að kvöldi til, og gaf okkur allt sem Ísland er frægt fyrir.

Jöklar.

Svartar sandstrendur.

Tignarlegir fossar.

Ísjakar fljóta um kristaltær blá lón.

Og landslag svo fáránlegt að það leit varla út fyrir að vera raunverulegt.

Á nokkrum stöðum yfir daginn urðum við sannarlega að stoppa og hlæja því það fannst ómögulegt fyrir eitt land að rúma svona mikla fegurð.

Fer frá Djúpavogi

Við vöknuðum við annan köldan íslenskan morgun og Austfirðirnir enn í kyrrð undir vetrarhimninum.

Á þessum tímapunkti í ferðinni var lífið í húsbílnum orðið að fullu eðlilegt.

Vaknaðu.

Athugaðu aðstæður á vegum.

Búðu til kaffi.

Pakkaðu myndavélum.

Farðu af stað.

Endurtakið.

Og heiðarlega?

Við elskuðum hverja sekúndu af því.

Þegar við yfirgáfum Djúpavog opnuðust vegirnir strax í risavaxið strandlandslag með snæviþöktum fjöllum sem gnæfa við hliðina á okkur og hafið sem teygði sig endalaust út í fjarska.

Jafnvel eftir viku á Íslandi fannst mér landslagið samt ekki eðlilegt.

Hver einasta akstursferð tókst samt einhvern veginn að koma okkur á óvart.

Stapavík & Fjörur – Iceland’s Quiet Coastal Beauty

Eitt af því sem okkur fannst dásamlegast við þennan dag var að blanda saman frægum kennileitum Íslands og rólegri földum stöðum sem margir ferðalangar keyra einfaldlega fram hjá.

Stapavík og Fjörur voru fullkomin dæmi um það.

Vegirnir urðu minni og einangrari þegar við könnuðum þessi friðsælu strandsvæði þar sem svartur sandur, öldubrot og dramatískir klettaklifur umkringdu okkur algjörlega.

Það var varla nokkur annar í kring.

Bara hljóðið af hafinu, vindinum og þessu risavaxna ósnortna landslagi sem teygir sig í allar áttir.

Það fannst hrátt.

Villt.

Algjörlega íslenskt.

Þessar rólegri stoppistöðvar eru oft þær stundir sem sitja best eftir ferð því þær gefa þér tíma til að átta þig almennilega á hvar þú ert staddur frekar en að flýta þér á milli aðdráttarafla.

Og heiðarlega sagt, Suður-Ísland tekst einhvern veginn að vera bæði dramatískt og friðsælt á sama tíma.

Skútafoss og Stjórnarfoss

Þegar við héldum áfram vestur meðfram suðurströndinni urðu fossar aftur hluti af ferðinni.

Og einhvern veginn var Ísland samt ekki að klárast leiðirnar til að koma okkur á óvart.

Skútafoss fannst eins og hann væri falinn undir snæviþöktum klettum og frosnu landslagi, en Stjórnarfoss leit út fyrir að vera næstum of fullkominn til að vera raunverulegur með bogadregnum lögun sinni og friðsælu umhverfi.

Það sem er merkilegt við íslenska fossa er að hver og einn hefur sinn eigin persónuleika.

Sumir finna fyrir ofbeldi og valdamiklum áhrifum.

Aðrir finna fyrir ró og kvikmyndalegum tilfinningum.

En öll láta þau þig standa þarna hljóðan í nokkrar mínútur og einfaldlega taka allt inn.

Jafnvel eftir að hafa séð ótal fossa í ferðinni vorum við samt alveg heilluð í hvert einasta skipti.

Komið að Jökulsárlóni

Og þá rann upp ein af stærstu stundum allrar ferðarinnar.

Jökulsárlón.

Þetta var staður sem við höfðum dreymt um að heimsækja aftur í mörg ár — og um leið og við komum á staðinn minnti það okkur strax á hvers vegna þetta er einn frægasti staður Íslands.

Risavaxnir ísjakar svifu hljóðlega yfir lónið á meðan jökullinn gnæfði í bakgrunni undir gráum vetrarhimni.

Allt leit út fyrir að vera blátt, hvítt og silfurlitað.

Köld loft sópaði yfir vatnið á meðan klumpar af fornum ís rak hægt í átt að hafinu.

Það var sannarlega eins og að standa inni í öðrum heimi.

Myndir geta einfaldlega ekki undirbúið þig fyrir stærð staðarins.

Eða þögnin.

Þrátt fyrir að vera einn af vinsælustu kennileitum Íslands, þá er samt eitthvað ótrúlega friðsælt við hann.

Þú talar nú ekki mikið þar.

Þú bara starir.

Demantsströndin

Rétt hinum megin við götuna frá Jökulsárlóni er Demantsströndin — og satt að segja er það óraunverulegt að sjá hana í eigin persónu.

Ísjakar úr jökullóninu skola upp á svarta sandströndina þar sem þeir glitra eins og risavaxnir kristallar á dökku eldfjallaströndinni.

Sumir bitarnir voru agnarsmáir.

Aðrir voru gríðarstórir.

Andstæðurnar milli svarta sandsins, ísköldu bláa vatnsins og kristaltærs ísins leit næstum því út eins og falskar.

Á einum tímapunkti stóðum við bara þarna og horfðum á öldurnar brotna á ísnum á meðan brotin rúlluðu hægt fram og til baka eftir ströndinni.

Þetta er eitt það einstakasta landslag sem við höfum séð hvar sem er í heiminum.

Og einhvern veginn lítur Ísland bara afslappað á það eins og enn eina ströndina.

Skaftafelljökull

Eins og dagurinn hefði ekki þegar boðið upp á nóg af ótrúlegu landslagi, stoppuðum við líka til að njóta útsýnisins í kringum Skaftafellsjökul.

Að sjá jökla úr návígi hættir aldrei að vera ótrúlegt.

Það er ómögulegt að meðtaka umfang þeirra almennilega fyrr en maður stendur þarna undir turnháum ísveggjum sem teygja sig yfir fjöllin.

Landslagið í kringum Skaftafell fannst allt í einu hrjúft, frosið og fallegt.

Snjór huldi jörðina á meðan jökullinn skar í gegnum fjöllin eins og eitthvað forsögulegt.

Stundum líður Ísland eins og lifandi náttúruheimildarmynd, síður eins og land.

Komið til Víkur

Loksins komum við til Víkur — einnar frægustu bæjar á suðurströnd Íslands.

Og satt að segja, eftir klukkustundir af jöklum, fossum og svörtum sandströndum, fannst okkur fullkomið að koma á hlýjan stað með mat í huganum.

Í Vík er svo notalegt andrúmsloft þrátt fyrir að vera umkringt einhverju dramatískasta landslagi landsins.

Svartar sandstrendur teygja sig meðfram strandlengjunni en risavaxnir klettaklifur og sjávarhæðir rísa upp úr hafinu í nágrenninu.

Jafnvel að keyra inn í bæinn er eins og kvikmynd.

Og auðvitað … höfðum við eitt mjög mikilvægt verkefni meðan við vorum þar.

Svartskorpupizza og makkarónur á norðurslóðum

Eftir að hafa heyrt svo mikið um þær prófuðum við loksins frægu Arctic Macarons frá Black Crust Pizza.

Og heiðarlega?

Algjörlega þess virði.

Það er eitthvað undarlega ánægjulegt við að borða huggunarmat eftir að hafa eytt heilum degi úti í ísköldu veðri á Íslandi.

Notalega andrúmsloftið, heitur maturinn og tækifærið til að slaka almennilega á eftir annan langan akstursdag var frábært.

Stundir eins og þessar verða svo mikilvægur hluti af ferðalögum.

Ekki bara landslagið og frægu kennileitin — heldur líka handahófskenndar matarstöðvar, hlýleg kaffihús og litlar stundir þar á milli.

Lokum deginum á Hvolsvelli

Þegar myrkrið skall á yfir Suðurland héldum við loksins leið okkar í átt að Hvolsvelli fyrir nóttina.

Á þessum tímapunkti vorum við úrvinda.

En líka gjörsamlega yfirbuguð af öllu sem við höfðum upplifað yfir daginn.

Þetta var ekki bara einn af uppáhaldsdögum okkar á Íslandi.

Þetta var sannarlega einn af uppáhalds ferðadögum okkar allra tíma.

Lokahugleiðingar um 7. dag

Dagur 7 var eins og stærstu smellir Íslands, allir saman í einn ógleymanlegan dag.

Frá földum strandperlum og fossum til jökullóna, svartra sandstranda og helgimynda landslags á suðurströndinni, þessi dagur minnti okkur stöðugt á hvers vegna Ísland fangar hjörtu fólks svo auðveldlega.

Á nokkurra klukkustunda fresti sögðum við það sama:

„Hvernig getur þessi staður yfirhöfuð verið til?“

Og einhvern veginn … var Ísland enn ekki búið með okkur.