Dagur tvö í Íslandsævintýri okkar var dagurinn sem Ísland auðmýkti okkur fyrir alvöru.

Eftir að hafa vaknað í Búðardal pökkuðum við saman húsbílnum, könnuðum veðrið, fengum okkur morgunmat og lögðum af stað til Vestfjarða — eins afskekktasta, dramatískasta og fámennasta svæðis landsins. Við vissum að þetta yrði langur akstursdagur, en ekkert gat undirbúið okkur fyrir því hversu óraunverulegt landslagið yrði.

Yfir 300 mílum síðar höfðum við ekið gegnum snæviþakin fjallaskarð, baðað okkur í földum hverum, staðið undir öskrandi fossum og farið um krókóttar strandvegi sem líktust sannarlega einhverju frá annarri plánetu.

Og einhvern veginn … finnst mér samt ómögulegt að koma því í orð.

Að sigla inn á Vestfirði

Því lengra sem við ókum frá siðmenningunni, því villtara fór Ísland að virðast.

Vegirnir urðu rólegri. Fjöllin stækkuðu. Snjórinn þykknaði. Hvert horn bauð upp á nýtt útsýni sem fékk okkur til að stoppa og stara um stund í þögn.

Vestfirðirnir eru öðruvísi en restin af Íslandi. Ósnortnari. Óbyggðari. Óútreiknanlegri.

Stundum leið okkur virkilega eins og við værum að keyra yfir jaðar veraldar.

Vegirnir lágu í kringum risavaxna firði með ísköldu vatni fyrir neðan okkur og turnháum fjöllum við hliðina á okkur. Sumir kaflar voru alveg auðir kílómetrum saman, með engu í kring nema snjó, vind og endalaust landslag.

Þetta er sú tegund aksturs sem neyðir þig stöðugt til að stoppa vegna þess að heilinn nær ekki alveg að vinna úr því sem hann er að horfa á.

Hellulaug heita laugin

Einn af fyrstu stóru viðkomustöðum okkar dagsins var Hellulaug — falin náttúruleg hver sem stendur rétt við sjávarbakkann.

Þessi staður fannst mér eins og leyndarmál.

Eftir klukkustunda akstur um frosthörk og snjóþakin veg var ótrúlegt að stíga út í náttúrulega heitt vatn með útsýni yfir fjörðinn. Andstæðurnar milli ískalda loftsins og hlýju vorsins voru óraunverulegar.

Gufa veltist af vatninu á meðan snæviþökt fjöll umkringdu okkur í allar áttir.

Þar var enginn mannfjöldi. Enginn hávaði. Bara við, heita uppsprettan og eitt besta útsýnið sem við höfum nokkurn tímann upplifað.

Þetta er ein af þessum íslensku stundum sem finnast ekki einu sinni raunverulegar á meðan þú ert þar.

Dynjandi-fossinn

Næst kom einn af stórkostlegasta fossum sem við höfum séð — Dynjandi.

Myndirnar gera þessum fossi sannarlega ekki réttlæti.

Þegar maður nálgast það úr fjarlægð lítur það næstum út eins og risavaxin hvít slæða sem liggur niður fjallið. Því nær sem maður kemur, því háværari verður það þar til að lokum heyrist ekkert annað en dynjandi vatnið sem brotnar niður klettana.

Að standa við rætur Dynjandi fær mann til að finnast maður vera lítill.

Fossinn er risavaxinn, dramatískur og samt einhvern veginn friðsæll. Jafnvel í frosthörkunni stóðum við þarna lengi og nutum alls þess.

Þetta varð fljótt einn af uppáhaldsfossum okkar á Íslandi.

Og þar sem Ísland er fullt af fossum … þá segir það ansi mikið.

Snjóþakin fjallaskarð og íslenskir vegir

Sjálf akstursferðin varð hluti af ævintýrinu.

Sumir fjallvegirnir á Vestfjörðum voru hreint út sagt erfiðir. Þykkur snjór huldi vegina á meðan brattar brekkur hurfu við hliðina á okkur niður í firðina fyrir neðan.

Stundum ókum við gegnum alhvítt landslag og varla annað ökutæki í sjónmáli.

Þá skyndilega opnaðist vegurinn og afhjúpaði gríðarlegt útsýni yfir ströndina sem teygði sig kílómetra langar leiðir.

Eina mínútuna vorum við að óka í gegnum snjóbyl.

Næsta? Björt sólarljós sem endurkastast af frosnum fjöllum og ísbláu vatni.

Það var eins og Ísland væri að breytast á 20 mínútna fresti.

Göngin í gegnum firðina voru allt önnur upplifun. Þau voru löng, dimm og höggvin beint í gegnum fjöllin, og gerðu Vestfirðina einhvern veginn enn afskekktari og einangraðari.

Þingmannaá-fossinn

Einn af vanmetnari viðkomustöðum dagsins var Þingmannafossinn.

Það er kannski ekki eins frægt og sumir af stærri fossum Íslands, en það var eitthvað ótrúlega friðsælt við það. Umkringt snjó og algjörri þögn fannst því eins og það væri falið frá heiminum.

Það er eitt sem við lærðum fljótt um Ísland — stundum verða staðirnir sem maður stoppar óvart á að þær stundir sem maður man best eftir.

Komið til Ísafjarðar

Þegar kvöldaði komum við loksins til Ísafjarðar — stærsta bæjarins á Vestfjörðum.

Eftir heilan dag í akstri um afskekkta fjallvegi, fannst mér undarlega huggandi að koma á stað með ljósum, byggingum og lífsmarki.

Bærinn sjálfur er fallegur, staðsettur á milli stórbrotinna fjalla og fjarðarins. Þó að við værum orðin úrvinda á þessum tímapunkti var samt eitthvað spennandi við að komast loksins á einn nyrsta hluta ferðarinnar.

Það fannst okkur eins og við hefðum verðskuldað það.

Lokahugleiðingar um dag 2

Dagur tvö var langur, þreytandi og heiðarlega einn besti ferðadagur sem við höfum upplifað.

Vestfirðirnir komu okkur algjörlega á óvart.

Frá földum hverum til turnhára fossa og endalausra snæviþöktra vega, þetta var dagurinn sem Ísland fór virkilega að líða eins og ævintýri frekar en bara frí.

Ef þú ert að skipuleggja ferð til Íslands og veltir fyrir þér hvort Vestfirðir séu þess virði að keyra um þá — þá eru þeir það klárlega.

Þú þarft bara að vera tilbúinn fyrir langar vegalengdir, óútreiknanlegt veður og stöðuga þörf til að stoppa á fimm mínútna fresti vegna þess að útsýnið er fáránlegt.

Og einhvern veginn … dagur 3 verður bara enn brjálaðari.