Það er skrýtið hversu fljótt staður getur farið að virka kunnuglegur.

Tíu dögum áður fannst mér Ísland spennandi, óútreiknanlegt og algjörlega óþekkt aftur.

Nú, einhvern veginn, fannst mér erfitt að fara.

Dagur 10 markaði síðasta heila daginn okkar á Íslandi — síðasti alvöru kaflinn í húsbílaævintýri okkar um hringveginn. Og satt að segja var hvorugt okkar tilbúið að því lyki.

En ef Ísland ætlaði að kveðja okkur, þá gætti það vissulega þess að það gerði það rétt.

Því þessi síðasti dagur gaf okkur allt sem gerir Ísland ógleymanlegt — fossa, jarðhitasvæði, friðsæl lón, dramatískar vetrarvegi og eina síðustu sýn á norðurljósin áður en við flugum heim.

Og heiðarlega?

Þetta fannst mér vera fullkomin endir.

Að vakna í Hveragerði

Við vöknuðum í Hveragerði vitandi að þetta yrði síðasti heili dagurinn okkar í því íslenska húsbílalífi sem við höfðum algerlega orðið ástfangin af síðustu tíu daga.

Úti tók á móti okkur á ný kunnuglegt íslenskt vetrarloft á meðan gufa réðst um nærliggjandi jarðhitalandslag.

Á þessum tímapunkti var rútínan orðin huggandi.

Að búa til kaffi á morgnana.

Að pakka saman sendibílnum.

Að kanna veður og aðstæður á vegum áður en lagt er af stað.

Jafnvel ísköldu morgnarnir fundust einhvern veginn eðlilegir núna.

Og heiðarlega, hluti okkar vildi ekki yfirgefa þennan lífsstíl ennþá.

Það er eitthvað ótrúlega frelsandi við að ferðast um Ísland í húsbíl.

Hver dagur líður eins og hann sé opinn.

Hver vegur líður eins og ævintýri.

Og jafnvel eftir tíu daga í skoðunarferð um landið fannst mér samt eins og það væri svo margt eftir óuppgötvað.

Akstur um Selfoss og inn í Gullna hringinn

Þegar við yfirgáfum Hveragerði héldum við í gegnum Selfoss og í átt að hinni frægu Gullna hringleið Íslands.

Þó að Gullni hringurinn sé einn vinsælasti ferðamannastaður landsins, þá fannst mér samt töfrandi að ferðast þangað á veturna.

Snjóþakin landslag teygði sig endalaust í kringum okkur á meðan vegir skoruðu í gegnum frosin hraunbreiður, ár og fjöll undir dramatískum íslenskum himni.

Og þrátt fyrir að þetta væri síðasti heili dagurinn okkar, þá fannst okkur Ísland samt einhvern veginn ferskt og spennandi.

Hjálparfoss – Iceland’s Hidden Beauty

Fyrsta stóra stoppistöð okkar dagsins var Hjálparfoss.

Og heiðarlega sagt, þessi foss varð samstundis einn af vanmetnustu stöðum sem við heimsóttum í allri ferðinni.

Tvöfaldur foss rennur fallega ofan í kyrrláta laug umkringda dökkum eldfjallamyndunum og skapar landslag sem er bæði friðsælt og dramatískt í senn.

Þakið snjó og ís virtist allt landslagið nánast ósnortið.

Það er eitthvað við íslenska fossa á veturna sem er allt annað en að sjá þá á sumrin.

Allt verður rólegra.

Mýkri.

Meira andrúmsloft.

Að standa þarna í ísköldu loftinu og hlusta á vatnshljóðið bergmála um dalinn fannst eins og fullkomin leið til að byrja síðasta heila daginn okkar.

Gullfoss – Ísland á fullum krafti

Frá Hjálparfossi héldum við áfram að einu frægasta náttúruperlu Íslands — Gullfossi.

Og heiðarlega?

Jafnvel eftir að hafa séð svo marga ótrúlega staði í ferðinni nú þegar, þá kom Gullfoss okkur samt alveg á óvart.

Það er ómögulegt að lýsa raunverulegum krafti fosssins fyrr en maður stendur við hliðina á honum.

Gífurlegt magn af jökulvatni þýtur um gljúfrið á meðan ísþoka stígur hátt upp í frosthörku loftið í kringum þig.

Hljóðið eitt og sér er yfirþyrmandi.

Að standa þarna og horfa á vatnið hverfa dramatískt ofan í gljúfrið undir þykkum snjó og ís var sannarlega máttugt.

Þetta er einn af þeim stöðum þar sem Ísland minnir þig á hversu villt og ótemt það í raun er.

Sama hversu margar myndir eða myndbönd þú sérð fyrirfram, ekkert jafnast á við að standa þarna í eigin persónu.

Fræga jarðhitasvæðið Geysir

Næst kom önnur helgimynda upplifun á Íslandi — Geysir.

Þegar hér var komið sögu í ferðinni hafði Ísland þegar sýnt okkur jökla, eldfjöll, fossa, svartar sandstrendur og endalausa fjallvegi.

En að horfa á sjóðandi jarðhitavatn springa upp í loftið á nokkurra mínútna fresti fannst mér samt einhvern veginn spennandi.

Allt jarðhitasvæðið er lifandi.

Gufa stígur stöðugt upp úr jörðinni á meðan brennisteinslykt fyllir frosthörku loftið í kringum þig.

Þá skyndilega, án viðvörunar, gýs Strokkur hátt upp í himininn áður en hann hverfur aftur undir jörðina.

Og í hvert einasta skipti bregst fólkið í kringum það við á nákvæmlega sama hátt.

Hrein spenna.

Það er eitthvað ótrúlega skemmtilegt við Geysi.

Þetta er einn frægasti aðdráttarafl Íslands af ástæðu.

Laugaráslón – Fullkominn staður til að slaka á í síðasta sinn

Eftir daga af akstri, skoðunarferðum og stöðugri ferð á milli staða, fannst okkur síðasti stóri stoppistöðin okkar í ferðinni vera fullkomlega tímasett.

Laugaráslón.

Og heiðarlega?

Þessi staður kom okkur algjörlega á óvart.

Friðsæl, nútímaleg og umkringd fallegu landslagi, varð lónið samstundis ein af afslappandi upplifunum allrar ferðarinnar.

Ólíkt sumum af stærri og fjölfarnari lónum Íslands var Laugarás rólegt og notalegt.

Einmitt það sem við þurftum áður en við fórum heim.

Að sitja í volgu jarðvatni á meðan snjór huldi landslagið í kringum okkur fannst sannarlega óraunverulegt.

Og þegar við slökuðum þar á og hugleiddum allt sem við höfðum upplifað síðustu tíu daga, rann það skyndilega upp fyrir okkur hversu mikið við höfðum séð.

Vestfirðirnir.

Norður-Ísland.

Austfirðir.

Suðurströndin.

Jöklar.

Fossar.

Eldfjallalandslag.

Norðurljós.

Það fannst næstum ómögulegt að allt þetta hefði gerst í einni ferð.

Ein síðasta nótt í Garðinum

Þegar kvöldaði héldum við til Garðs til að tjalda í síðustu nóttinni okkar í sendibílnum.

Og satt að segja var andrúmsloftið tilfinningaþrungið.

Húsbíllinn var orðinn svo stór hluti af ævintýrinu að það var mjög skrýtið að vita að þetta væri síðasta nóttin okkar að sofa í honum.

Síðustu tíu daga höfðum við notað þetta sem samgöngur, gisting, eldhús og pínulítið heimili á meðan við könnuðum eitt fallegasta land jarðar.

Og einhvern veginn beið okkar Íslendingar enn eina síðustu óvæntu uppákomu.

Norðurljósin snúa aftur

Um kvöldið, þegar myrkrið lagðist yfir himininn, fóru daufir grænir litir hægt og rólega að birtast aftur fyrir ofan okkur.

Norðurljósin.

Eitt síðasta skipti.

Og heiðarlega sagt, þá fannst mér eins og Ísland væri að kveðja okkur á fullkomna hátt.

Norðurljósin dansuðu mjúklega yfir næturhimninn á meðan ískalt strandloft umkringdi okkur og húsbíllinn stóð undir stjörnunum.

Það var ekki eins öflugt og risavaxni sólstormurinn G4 sem við upplifðum fyrr í ferðinni.

En einhvern veginn fannst mér þessi stund enn tilfinningaþrungnari.

Rólegt.

Friðsælt.

Hin fullkomna síðasta minning.

Við stóðum úti í kuldanum lengi og horfðum einfaldlega á himininn fyrir ofan okkur og reyndum að njóta hverrar síðustu sekúndu ævintýrsins áður en því lyki.

Að skila húsbílnum

Næsti morgunn rann upp alltof fljótt.

Við ókum til baka í átt að CampEasy, þreytt, þakklát og satt að segja dálítið leið yfir því að ferðinni væri lokið.

Það var sannarlega tilfinningaþrungið að skila húsbílnum.

Á tíu dögum höfðum við ferðast þúsundir kílómetra um eitthvert það stórkostlegasta landslag sem við höfum nokkurn tímann séð.

Frá snjóstormum og fjallaskarðum til kyrrlátra tjaldsvæða og norðurljósasýninga, þetta var orðið hluti af ævintýrinu sjálfu.

Að lokum komumst við á Keflavíkurflugvöll til heimferðar.

Og þegar ég sat þarna og hugsaði um ferðina, varð eitt mjög ljóst.

Þetta var ekki kveðja til Íslands.

Ekki einu sinni nálægt.

Lokahugleiðingar um 10 daga ævintýri okkar á Íslandi

Þessi ferð varð svo miklu meira en bara bílferð.

Þetta varð upplifun sem við munum líklega tala um það sem eftir er ævinnar.

Ísland hefur þennan undarlega hæfileika til að draga þig alveg að sér.

Landslagið.

Frelsið.

Þögnin.

Ófyrirsjáanleikinn.

Sú tilfinning að handan við hvert horn bíði eitthvað ótrúlegt eftir þér.

Í tíu daga ókum við um eitt það stórkostlegasta landslag sem við höfum nokkurn tímann séð, upplifðum ógleymanlegar stundir og sköpuðum minningar sem við teljum sannarlega ekki að við munum nokkurn tímann gleyma.

Og heiðarlega?

Við vitum nú þegar að við komum aftur.